Hola Chicas y Chicos!

Hoe gaat ie ermee in het koude Nederland? We horen van allerlei berichten: Het begint herfst te worden, koud weer, regen... We willen onshier voorlopig nog even niets bij voorstellen, dus laten we het maar even houden bij ons feestje hier.... ;)
Het is alweer een tijdje terug dat we de site hebben bijgewerkt, maar we hebben het dan ook erg druk....
Het laatste updeetje was vanuit Esteli-Nicaragua, dus laten we vanuit daar ook maar weer verder trekken!

Na een dagje in Esteli gechillt te hebben, de bus gepakt naar Leon. Na een 'heerlijke' busrit over een 'zalige' weg na een 6-tal uurtjes aangekomen in het bolwerk van de zogenaamde Sandanista beweging. Het is een lang verhaal over de revolutie in Nicaragua, en ik zal jullie niet vervelen met dat hele verhaal, dus als jullie meer hierover willen weten, zeer interessant, klik dan op de volgende link: http://en.wikipedia.org/wiki/Nicaragua#Nicaraguan_Revolution.
Na hier een paar dagen het revolutie gevoel te hebben opgesnoven verder getrokken naar Granada, ook een bolwerk tijdens de revolutie, aan het grootste meer van Centraal Amerika, Lago de Nicaragua. Granada is een super mooie koloniale stad, die geheel is gerenoveerd, waardoor het eruit ziet alsof alle gebouwen nieuw zijn. Overal mooie kleuren en mooie gebouwen, vooral tijdens de zonsondergang,check de fotos voor het bewijs!
In de buurt van Granada ligt ook nog drie vulkanen, waarvan deMasaya vulkaan nog echt actief is, en als echte backpackers besloten om die niet met een tour te gaan beklimmen, maar het zelf te ondernemen. Dus de bus genomen naar het park, van daaruit aan de klim begonnen van 7 km bergop, en vanuit daar nog rond de krater gelopen. De vulkaan is dus nog steeds actief en spuugt, noem je dat zo(?), nog steeds stinkende fosfordampen uit, dus lang hou je het daarboven niet uit. Op de weg naar benedendachtFleur dat ze vleugels had, en liep wat te hard van de vulkaan af, waardoor ze 2 meter lager tussen de stenen terecht kwam, maar diepaarschrammen hielden deze bikkel niet tegen, dus na een lange dag stekkeren hadden we onze cerveza(s) wel verdiend...

In Granada kwamen we onze Duitse vrinden weer tegen die we op Utila hebben ontmoet, ooit een Duitser gezien met een oranje voetbalshirt...?, en samen met hun zijn we verder getrokken naar Isla de Ometepe, een eiland in het midden van het meer van Nicaragua. Het eiland bestaat uit twee vulkanen, die door de verschillende uitbarstingen door de jaren heen zijn samengegroeid tot een eiland. Het ziet er echt ongelooflijk mooi uit als je komt aanvaren met de ferry, check de fotos, alleen hebben we op het eiland er jammer genoeg niet veel van kunnen zien, aangezien we midden in een noodweer zaten, en letterlijk zijn weggeregend, en na twee dagen weer zijn vertrokken... Weer afscheid genomen van onze vrinden, maar later meer hierover...
Het plan was dus om vanuit Granada naar de Carribische eilanden voor de kust van Nicaragua te gaan, de Corn Islands, en daar weer verder te gaan met chillen. Dus zo gezegd, zo gedigidigidaan. De bus van Granada naar Managua (6 uur), van Managua via Juigalpa naar Rama(weer 8 uur), en toen met de ferry naar Bluefields(anderhalf uur) waar de ferry naar Corn Island zou vertrekken. Helaas was de laatste ferry vanuit Rama al vertrokken toen we daar aankwamen, dus zoeken naar een oplossing. Gevonden in een kapitein die ons wel mee wilde nemen naar Bluefield op zijn vrachtschip voor 2 dollar. Betere shit dachten we, jammer genoeg duurde de tocht geen anderhalf uur, maar 10(!) uur... Wel een kickse ervaring, midden in de nacht door de jungle varen, in een hangmat in de regen op de boeg van het schip slapen... Ach ja, je mot er wat voor over hebben!
Aangekomen in Bluefields, het dorpje van waar de ferry zou vertrekken, kwamen we erachter dat ze de ferry 8 maanden eerder hadden verkocht, waardoor er nu nog maar 1 ferry over was en die zou pas aan het eind van de week vertrekken. Dikke neus, daar wachten we dus niet op, dus dan toch maar vliegen... terwijl dit ook vanuit Managua had gekunt, en dat had ons de 30 uur durende trip kunnen besparen, maar goed... Trouwens, de naam Bluefields komt van een Nederlandse piraat, Abraham Blauvelt, die hier heeft huisgehouden in de 17e eeuw...

In een flying doctors formaat vliegtuigje de oversteek gemaakt, 15 minuten in plaats van 6 uur met de ferry,en het eiland is dus echt een klein paradijsje. Mega witte stranden, blauwe zee, palmbomen, hangmat, kreeft eten, bier drinken.... aahhh... Hoe raar het ook klinkt, maar van reizen wordt je dus echt moe(echt waar!), dus even lekker bijgekomen!
Na een week he-le-maal NIKS doen waren we het een beetje zat daar, dus vertrokken. De ferry, die deze keer dus wel aanwezig was, hoezo Carribisch..., genomen naar Bluefields, en vanuit daar weer door naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua. De nacht doorgebracht in een heerlijke kamer, samen met kakkerlakken en muizen, lekker hoor, en de dag erop snel de bus in!

We hadden min of meer besloten op Little Corn om Midden Amerika te gaan verlaten, en aangezien onze vlucht vanuit Panama City zou vertrekken, de nachtbus genomen naar San Jose(Costa Rica), en vanuit daar weer door naar Panama City. Panama is uiteraard het meest bekend om haar kanaal, dus je komt er niet onderuit om die te gaan bezoeken. Het is echt een ongelooflijk groot bouwwerk, niet te bevatten dat mensenhanden dit allemaal zelf hebben gemaakt. Ook de schepen die hier doorheen varen zijn zo immens groot, op de fotos komt het niet echt tot zijn recht, maar bedenk eens hoe het eruit ziet als er 4500 containers op een schip staan van 30 meter breed en sommige zelfs 300 meter lang! De stad Panama zelf iserg mooi. De gehele stad is in beweging, en overal wordt er hard gewerkt om de stad nog mooier te maken. Volgens een Amerikaans onderzoek, whatever the f$%& that means,staat Panama City in de top 5 van steden om met pensioen te gaan... Dus mensen.... Het oude centrum wordt ook goed gerestaureerd, enhier hebben wij geslapen. In Casco Viejo, de wijk waar ook de president van Panama woont, en waar we uiteraard even op de koffie zijn geweest. Aardige man trouwens...

De levensstijl vanCentraal Amerika is lekker, maar het is hier zo warm, dat van actieve dingen doen hier niet veel terecht komt. We zijn allebei niet zo van het stil zitten en luieren, dus we vertrekken 2 oktober naar Quito-Equador. Eindelijk kan onze actieve reis beginnen, en we kijken er erg naar uit!

Hou onze website dus in de gaten voor al onze avonturen in Zuid Amerika!

Hasta luego amigos!

PS: We hebben nog wat filmpjes op de site gezet van onze reis in New York en op Little Corn Island. Je kunt ze vinden onder het kopje VIDEOS op de home pagina! De filmpjes zijn gemaakt met Alain´s telefoon, dus ze zijn van hoogstaande kwalitiet! Veel plezier!!