Equador: Quito, vulkaan Cotopaxi en Baños
Hallo Mestreech!
Inmiddels zijn we alweer een tijdje in Equador, en het is hier echt geweldig! We hebben echt de juiste beslissing gemaakt om eerder naar Zuid Amerika te vliegen! Uiteraard was Centraal Amerika mooi en lekker chillen, maar Zuid Amerika is op dit moment gewoon meer ons ding! We hebben alweer een aantal gekke avonturen achter de rug, en er staan ons nog een hoop te wachten!
Maar laten we bij het begin beginnen...
Na een korte vlucht vanuit Panama City zijn we dan eindelijk in de hoofdstad van Equador, Quito aangekomen. Quito is een ongelooflijk mooie stad, gelegenmidden in een dal met bergen overal waar je maar kijken kan!Het bestaat uit een oud koloniaal gedeelte, the old town, en het nieuwe vol met wolkenkrabbers. De wolkenkrabbers geloven we wel... Het oude gedeelte staat vol met oude kerken en kloosters, en af en toe heb je het gevoel in een film rond te lopen. We hebben de kathedraal beklommen, fuckin´ akelig, langs een wiebel ladder omhoog, over het dak van de kerk, en weer een aantal ladders omhoog, maar het uitzicht was echt vette shit! Ook vanaf het dak van ons hostal hadden we een mooi uitzicht, check de foto´s! Ook hebben we nog een lokale markt bezocht, in Otovalo,waar we dan eindelijk onze eigen Hammock(hangmat) hebben gekocht!!!
Na een aantal dagen in Quito aan de hoogte te zijn gewend, Quito ligt op 2850 meter, en allebei vet verkouden te zijn geworden, zijn we vertrokken naar Cotopaxi Nacional Park. Cotopaxi is een actieve vulkaan van 5897 meter hoog, waarvan het topje bedekt is met de eeuwige sneeuw. Ingecheckt in het mooiste hostel waar we ooit hebben geslapen, check website: http://www.secretgardencotopaxi.com/, en meteen begonnen met genieten! Ongelooflijk mooie uitzichten, ´s avonds chillen voor ons eigen haardvuurtje(Alain die z´n fikken weer eens verbrand...), what more do you want...?
De dag erop samen met een gids, een aantal meiden en een gekke Zwitser(Adrain), de vulkaan op, want het zag er naar uit alsof het weer het toe liet. Na een gave rit in de laadbak(brrrr...) van zijn auto, aangekomen op 4000 meter hoogte, auto geparkeerd, en begonnen aan de klim naar het huisje wat wordt gebruikt om te aclimatiseren op een hoogte van 4800 meter. Bleek nog een aardige opgave, aangezien we nog steeds niet helemaalgewend waren aan de hoogte, en dus best wat moeite hadden met ademhalen. Maar goed, na een sigaretje gaat het altijd weer watbeter... Boven in de refuge aangekomen sloeg het weer om, en begon het hard te sneeuwen en te waaien, waardoor verder klimmen werd afgeraden. Daarnaast was er de nacht ervoor erg veel sneeuw gevallen, waardoor het erg gevaarlijk was om verder te klimmen naar de gletscher op de vulkaan. Erg jammer, maar goed, we willen jullie en Mestreech toch nog wel ooit eens terugzien, en Alain wilde graag ook nog wel eens naar MVV, dus besloten om maar niet verder te klimmen, en na een lekker kop soep(veur de sjengen: tas sop), begonnen aan de afdaling in een sneeuwstorm... ´S avonds intens genoten van een heerlijke maaltijd in ons hostel en de rest van de avond naar het vuur zitten staren met Johnny Cash op de achtergrond.... Desperaaado.....:http://www.youtube.com/watch?v=CjB3tAF4e9M
Helaas komt aan alle leuke dingen altijd een eind(maar daar komen meestal weer leuke dingen voor terug...!!), en de dag erop met onze Zwitserse vriend verder getrokken richting Baños, een dorpje op 5 uur afstand met de bus van Cotopaxi. Na een wilde busrit langs 200 meter diepe afgronden, eindelijk in Baños! Baños staat bekend om zijn thermaalbaden, en daarom lijkt het hier een beetje op vallekeberrug aon de Geul, en overal struikel je over de toeristen. Uiteraard was het een Nationale feestdag toen we aankwamen, dus overal feestende Equadorianen, en Fleur en Alain vielen met hun neus in de boter! Vooral toen bleek dat het nationale voetbalelftal van Equador die avond een kwalificatiewedstrijd voor het wereldkamioenschap tegen Chile moest spelen! En ja hoor, daar zaten we weer, in een kroeg voor een groot scherm naar het voetballen te kijken! Equador is zeker weten ons land...! Einduitslag: 1-0 voor Equador, met aan beide kanten 2 rode kaarten...
RondBaños hebben we een aantal dagen flink gewandeld en genoten van het uitzicht van de meest actieve en recent gevaarlijke vulkaan van Zuid Amerika. Nog geen twee jaar geleden moest heel Baños worden ontruimt omdat vulkaan Tungurahua, http://en.wikipedia.org/wiki/Tungurahua ,ontplofte! Het hele dorp is 6 maanden geavacueerd geweest, en zelfs nu wordt de vulkaan continue in de gaten gehouden door lokale gidsen, die heel erg behulpzaam zijn als je door het gebied wandelt. Zo hebben we een halve middag samen met een gids rondgelopen, en heeft hij verse thee voor ons gezet in zijn huisje op de vulkaan.Hij hader ook nog een leuke boomhut en een schommel, en Fleur ging helemaal los op de schommel....(check de foto´s...)
Ook zijn we een dagje gaan mountainbiken met een Amerikaans koppel dat we in Cotopaxi hebben leren kennen en die we hier in Baños weer tegenkwamen. Gelökkig dizze kier alleijn meh bérugaofwaarts... Na 60 km de fiets bovenop een bus gehesen en terug naar Baños met de bus....
Op dit moment zijn we onderweg naar Riobamba, een dorpje van waaruit de wereldberoemde treinreisNariz del Diablo vertrekt, de neus van de duivel. Maar dat zullen we jullie de volgende keer alles over vertellen lieve kijkbuiskindertjes...
We gaan nu snel vertrekken, want de bus wacht op ons....
Tot de volgende keer maar weer en dikke zoen voor jullie allemaal!!
XXX Fleur & Alain
Nicaragua en Panama!
Hola Chicas y Chicos!
Hoe gaat ie ermee in het koude Nederland? We horen van allerlei berichten: Het begint herfst te worden, koud weer, regen... We willen onshier voorlopig nog even niets bij voorstellen, dus laten we het maar even houden bij ons feestje hier.... ;)
Het is alweer een tijdje terug dat we de site hebben bijgewerkt, maar we hebben het dan ook erg druk....
Het laatste updeetje was vanuit Esteli-Nicaragua, dus laten we vanuit daar ook maar weer verder trekken!
Na een dagje in Esteli gechillt te hebben, de bus gepakt naar Leon. Na een 'heerlijke' busrit over een 'zalige' weg na een 6-tal uurtjes aangekomen in het bolwerk van de zogenaamde Sandanista beweging. Het is een lang verhaal over de revolutie in Nicaragua, en ik zal jullie niet vervelen met dat hele verhaal, dus als jullie meer hierover willen weten, zeer interessant, klik dan op de volgende link: http://en.wikipedia.org/wiki/Nicaragua#Nicaraguan_Revolution.
Na hier een paar dagen het revolutie gevoel te hebben opgesnoven verder getrokken naar Granada, ook een bolwerk tijdens de revolutie, aan het grootste meer van Centraal Amerika, Lago de Nicaragua. Granada is een super mooie koloniale stad, die geheel is gerenoveerd, waardoor het eruit ziet alsof alle gebouwen nieuw zijn. Overal mooie kleuren en mooie gebouwen, vooral tijdens de zonsondergang,check de fotos voor het bewijs!
In de buurt van Granada ligt ook nog drie vulkanen, waarvan deMasaya vulkaan nog echt actief is, en als echte backpackers besloten om die niet met een tour te gaan beklimmen, maar het zelf te ondernemen. Dus de bus genomen naar het park, van daaruit aan de klim begonnen van 7 km bergop, en vanuit daar nog rond de krater gelopen. De vulkaan is dus nog steeds actief en spuugt, noem je dat zo(?), nog steeds stinkende fosfordampen uit, dus lang hou je het daarboven niet uit. Op de weg naar benedendachtFleur dat ze vleugels had, en liep wat te hard van de vulkaan af, waardoor ze 2 meter lager tussen de stenen terecht kwam, maar diepaarschrammen hielden deze bikkel niet tegen, dus na een lange dag stekkeren hadden we onze cerveza(s) wel verdiend...
In Granada kwamen we onze Duitse vrinden weer tegen die we op Utila hebben ontmoet, ooit een Duitser gezien met een oranje voetbalshirt...?, en samen met hun zijn we verder getrokken naar Isla de Ometepe, een eiland in het midden van het meer van Nicaragua. Het eiland bestaat uit twee vulkanen, die door de verschillende uitbarstingen door de jaren heen zijn samengegroeid tot een eiland. Het ziet er echt ongelooflijk mooi uit als je komt aanvaren met de ferry, check de fotos, alleen hebben we op het eiland er jammer genoeg niet veel van kunnen zien, aangezien we midden in een noodweer zaten, en letterlijk zijn weggeregend, en na twee dagen weer zijn vertrokken... Weer afscheid genomen van onze vrinden, maar later meer hierover...
Het plan was dus om vanuit Granada naar de Carribische eilanden voor de kust van Nicaragua te gaan, de Corn Islands, en daar weer verder te gaan met chillen. Dus zo gezegd, zo gedigidigidaan. De bus van Granada naar Managua (6 uur), van Managua via Juigalpa naar Rama(weer 8 uur), en toen met de ferry naar Bluefields(anderhalf uur) waar de ferry naar Corn Island zou vertrekken. Helaas was de laatste ferry vanuit Rama al vertrokken toen we daar aankwamen, dus zoeken naar een oplossing. Gevonden in een kapitein die ons wel mee wilde nemen naar Bluefield op zijn vrachtschip voor 2 dollar. Betere shit dachten we, jammer genoeg duurde de tocht geen anderhalf uur, maar 10(!) uur... Wel een kickse ervaring, midden in de nacht door de jungle varen, in een hangmat in de regen op de boeg van het schip slapen... Ach ja, je mot er wat voor over hebben!
Aangekomen in Bluefields, het dorpje van waar de ferry zou vertrekken, kwamen we erachter dat ze de ferry 8 maanden eerder hadden verkocht, waardoor er nu nog maar 1 ferry over was en die zou pas aan het eind van de week vertrekken. Dikke neus, daar wachten we dus niet op, dus dan toch maar vliegen... terwijl dit ook vanuit Managua had gekunt, en dat had ons de 30 uur durende trip kunnen besparen, maar goed... Trouwens, de naam Bluefields komt van een Nederlandse piraat, Abraham Blauvelt, die hier heeft huisgehouden in de 17e eeuw...
In een flying doctors formaat vliegtuigje de oversteek gemaakt, 15 minuten in plaats van 6 uur met de ferry,en het eiland is dus echt een klein paradijsje. Mega witte stranden, blauwe zee, palmbomen, hangmat, kreeft eten, bier drinken.... aahhh... Hoe raar het ook klinkt, maar van reizen wordt je dus echt moe(echt waar!), dus even lekker bijgekomen!
Na een week he-le-maal NIKS doen waren we het een beetje zat daar, dus vertrokken. De ferry, die deze keer dus wel aanwezig was, hoezo Carribisch..., genomen naar Bluefields, en vanuit daar weer door naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua. De nacht doorgebracht in een heerlijke kamer, samen met kakkerlakken en muizen, lekker hoor, en de dag erop snel de bus in!
We hadden min of meer besloten op Little Corn om Midden Amerika te gaan verlaten, en aangezien onze vlucht vanuit Panama City zou vertrekken, de nachtbus genomen naar San Jose(Costa Rica), en vanuit daar weer door naar Panama City. Panama is uiteraard het meest bekend om haar kanaal, dus je komt er niet onderuit om die te gaan bezoeken. Het is echt een ongelooflijk groot bouwwerk, niet te bevatten dat mensenhanden dit allemaal zelf hebben gemaakt. Ook de schepen die hier doorheen varen zijn zo immens groot, op de fotos komt het niet echt tot zijn recht, maar bedenk eens hoe het eruit ziet als er 4500 containers op een schip staan van 30 meter breed en sommige zelfs 300 meter lang! De stad Panama zelf iserg mooi. De gehele stad is in beweging, en overal wordt er hard gewerkt om de stad nog mooier te maken. Volgens een Amerikaans onderzoek, whatever the f$%& that means,staat Panama City in de top 5 van steden om met pensioen te gaan... Dus mensen.... Het oude centrum wordt ook goed gerestaureerd, enhier hebben wij geslapen. In Casco Viejo, de wijk waar ook de president van Panama woont, en waar we uiteraard even op de koffie zijn geweest. Aardige man trouwens...
De levensstijl vanCentraal Amerika is lekker, maar het is hier zo warm, dat van actieve dingen doen hier niet veel terecht komt. We zijn allebei niet zo van het stil zitten en luieren, dus we vertrekken 2 oktober naar Quito-Equador. Eindelijk kan onze actieve reis beginnen, en we kijken er erg naar uit!
Hou onze website dus in de gaten voor al onze avonturen in Zuid Amerika!
Hasta luego amigos!
PS: We hebben nog wat filmpjes op de site gezet van onze reis in New York en op Little Corn Island. Je kunt ze vinden onder het kopje VIDEOS op de home pagina! De filmpjes zijn gemaakt met Alain´s telefoon, dus ze zijn van hoogstaande kwalitiet! Veel plezier!!
Guatemala en Honduras: Carribean Island style....
Het heeft even geduurd, maar hier zijn we weer! Internet is overal veel aanwezig in Centraal Amerika, maar niet overal even snel, en vooral niet in Honduras, en niet overal herkent de computer onze camera, dus kunnen we geen foto´s uploaden, vandaar dat het even heeft geduurd... Maar goed, we passen ons goed aan hier, dus alles gaat wat langzamer...
We vinden het allebei super´chic´ dat jullie allemaal zo intensief onze reis aan het volgen zijn, dus blijf ons vooral moreel ondersteunen en onze website bekijken! Daar doen we het voor!
Laatste keer zaten we nog in Guatamala en inmiddels zijn we weer vele avonturen en nog meer kilometers verder! Vanmiddag zijn we de grens met Honduras en Nicaragua overgegaan en zitten we in een leuk dorpje op 90 km van de grens in Nicaragua, Esteli.
Maar laten we bij het begin beginnen...
We zijn tóch uit Antigua vertrokken richting Lago de Atitlan.Een groot vulkanisch meer op 1500 meter, met daaromheen allemaal gave dorpjes(thanks Kevin voor de tip!). Erg relaxte omgeving, vooral Panajachel en San Pedro de Laguna zijn leuke dorpjes, waar je voor weinig bij mensen thuis, in zogenaamde Hospedajes, kunt overnachten en eten. Ook nog naar een lokale markt geweest in Solola, waar we onze eerste souvenir hebben gekocht... Veel mensen in traditionele kleding en erg vriendelijke mensen, nog niet zo verwend door alle toeristen. Check de foto´s... Na een aantal dagen daar te hebben gechilled en rond het meer te hebben gecruised, zijn we vertrokken richting Honduras, want we blijven toch zeemensen, en we keken erg uit naar de Carribean...
De busreis naar de grens was weer een van die vele hachelijke busritten die we hier meemaken...Onderweg een uurtje stoppen voor wegwerkzaamheden, lekke band,Alain die wordt ondergekotst door zijn buurvrouw in de bus, ect ect... Al met al waren we blij datwe2 dagen later levend de grens over waren en in Honduras zaten.Tela, een klein dorpjeaan de Carribische kust,is vooral bekend voorhaar heerlijke visgerechten, dus daar kwamen we ook weer niet weg...Na een aantal dagen toch de bus genomen naar La Ceiba waar we twee Nederlandse meiden, Anja en Christa, en twee Duitsers, Jochen en Lukas, leerden kennen in een hostel, hostel Rotterdam, gerund door een oude Rotterdamse schipper...
Vanuit La Ceibade ferry genomen naar Utila, een klein paradijsje op 29 km voor dekust,waar geen auto´s rijden, maar alleen golfkarretjes(check de foto´s!).Een ongelooflijk heerlijk klein eilandje, 15km lang en5 km breed,waar alleseigenlijk draait om het duiken van het reef en de Whale Shark(walvishaai!)!Samen met die andere vierneergestreken in een appartement(Rose´s appartements, dus zelf koken...!) en waarisnou die hangmat, gaan chillen. Overal om je heen geluiden, Gecko´s, Kolibri´s(check foto´s...), Iguana´s(hagedissen die alleen op Utila leven), ect ect. Op het eiland zelf is de hoofdtaal Engels, maar dan wel Carribisch Engels... Everything is allright man.....
De dag erop uiteraard gaan duiken! Slapen, ontbijten, duiken, eten,duiken, eten, slapen en´s Avondsin de Tranquilo barnog een aantal Salva Vida´s (pils, letterlijke vertaling: LifeSaver)achterover slaan... Daar hebben we de 3 leugens van Utila leren kennen:
1) Ik drink noooooit meer...
2) Ik hou van jou....
3) Morgen vertrekken we....
Dit hebben we een dikke week volgehouden en het was heel erg gezellig samen met de meiden en de Duitsers! Ongelooflijk mooie duiken gemaakt, mooi koraal, veel onderwaterleven, grote dropoffs, alleen geen walvishaai gezien. Het is een kwestie van geluk,en wij hebben gewoon pechgehad.Maar goed, des te meer reden om weer eens terug te gaan!!! Enige nadeel van het eiland: de vele sandflies en muggen die ons werkelijk hebben lekgestoken... Thank god voor de malariapillen...
En dus stonden we na 10 dagen eiland, weer op de pier om de ferry te nemen naar het vasteland. Helemaal weer opgeladen om nieuwe ervaringenop te gaan doenin Nicaragua!
Hier zullen we de komende weken zijn! Naar Leon, Managua, Granada, Isla de Ometépe, The Bluefields, en niet te vergeten weer naar de Carribische Corn Islands... Volgens ons zijn we in een vorig leven in het Carribisch gebied geboren. We weten alleen nog niet op welk eiland, maar we zijn hard op onderzoek uit om daar achter te komen... Geef ons nog even wat tijd...
Anyway, geniet van de foto´s, en hopelijk snel weer een nieuwe update!
Cheers en tot gauw, Fleur en Alain
PS: Er zijn verschillende foto mapjes voor de twee verschillende landen, makkelijker voor jullie dachten we zo... ;)
Guatemala: Flores - Antigua
Buenos dias chicos!
Vandaag een uitputtende dag gehad op de Pacaya vulkaan in Antigua - Guatamala, dus we zitten hier met blaartjes op de voetjes in het internetcafe! Echt een supergave ervaring, maar daarover later meer!
We zijn vanuit Palenque-Mexico met de bus vertrokken richting Flores-Guatamala, halverwege hield de weg op, en moesten we met een bootje verder de rivier op. De grens tussen Mexico en Guatamala was dus schijnbaar deze rivier, en aan de andere kant van het water zaten we dus meteen in Guatamala! Grappige manier om de grens over te gaan, en we hebben het gelukkig droog gehouden!
Na alle grensformaliteiten, dat stelde dus echtgeen fuckvoor, douaniers die op hun rug in de zon lagen..., weer de chickenbus in voor de tocht, over uiteraard een hobbelig modderig weggetje, naar Flores. Flores is een klein dorpje dat op een eilandje ligt in het midden van een meer. Mooi stadje, dat hoofdzakelijk wordt gebruikt als uitvalsbasis voor een tocht naar de wereldberoemde tempels van Tikal, op 75 km. Na een paar dagen te hebben gechilled, vertrokken we s´ochtend om 3 uur voor een zonsopgangtourtje naar Tikal. Na een stevige wandeling, aangezien we de zon wilden zien opkomen en de chauffeur niet de allersnelste was, zaten we dan eindelijk bovenop een van de tempels, voor ingewijden tempel 4, te wachten op de zonsopgang. En wat volgde was zó ongelooflijk mooi, de zon die boven de horizon uitkwam en de jungle verlichtte, de toukans die samen met de brulapen begonnen te schreeuwen en uiteraard het machtige gezicht van het tepelcomplex dat boven de jungle uitkwam. Wéér één van die momenten die we nooit meer zullen vergeten! De foto´s zeggen wel genoeg...ENJOY!
Onderweg naar het zuidenwesten nog twee daagjes gestopt voor een verfrissende duik in de mooiste watervallen van Guatamala, Semuc Champey. Ter plaatse kwamen we terrecht in een soort hostel in het midden van de jungle, gerunt door een aantal plaatselijke jongens. Echt chille met de bille dus...!!
Door naar Antigua, omringd door vulkanen, waarvan er nog één actief is, de Pacaya vulkaan,die we vandaag dus beklommen hebben! Een ongelooflijk kickse ervaring, en samen met Tikal zeker het hoogtepunt van onze reis tot nu toe! Check de foto's voor het bewijs! Beetje heet was het wel, een pittige beklimming was het ook wel, ongeveer 3000 meter hoog..., maar het is de blaren zeker weten waard! Voor iedereen die ooit nog naar Guatamala komt, kom hierheen, je komt tot op één meter van de gloeiend hete lava die voor je neus de vulkaan afstroomt. Zorg wel voor een paar goede wandelschoenen, niet zoals de Nederlanders die bij ons in de groep zaten op slippers....
Antigua is daarnaast ook wereldberoemd voor de Spaanse taalcursussen die hier gegeven worden, dus dat staat ons nog te wachten!
Meh iers nog eeve un hepke eete, en geneete vaan un lékkere Gallo(Pélske...)!!
Tot de volgende kier!!
Dikke poen, Fleur en Alain
Mexico: San Cristobal & Palenque
Buenos dias chicas y chicos!
Vorige week dus van het strand in San Agustonillo weer de bergen ingegaan richting San Cristobal de las Casas. Een relaxte busrit van 11 uur en de hele nacht als een roosje geslapen, hostelletje gezocht en gevonden in de buurt van de Santa Domingo kerk: www.posada5.com. Daar kwamen we dezelfde avond erachter dat er een lokaal feest was op het plein voor onze posada, dus slaap hebben we weinig gehad. Vuurwerk, live muziek en veel maar dan ook veel alcohol is altijd een garantie voor een feest in Mexico... Deze fiësta heeft trouwens gedurende ons gehele verblijf aangehouden, en uiteraard hebben we ons ook in het feestgedruis gestort!
San Cristobal kwam in 1994 in het wereldnieuws toen de oorspronkelijke bewoners van de streek Chiapas, en dan hoofdzakelijk de boeren, de Zapatistas, in opstand kwamen tegen het Mexicaanse bewind. Zij bezetten San Cristobal onder leiding van Subcomandante Marcos. De regering kwam langzaam tot inzicht en beloofde hun te hulp te komen, maar na de verkiezingen werd dit weer snel vergeten, waarna er een aantal jaar van felle gevechten aanbrak in de regio. Op dit moment is de situatie enigszins verbeterd en rustig, alhoewel het gehele gebied nog steeds het armste is van het land. Er zijn verschillende docu´s over hun gemaakt en naar één van deze zijn we gaan kijken, zeer interessant. Voor meer info check: www.enlacezapatista.ezln.org.mx.
Daarnaast hebben we een lokaal dorpje in de heuvels rond San Cristobal bezocht, San Juan Chamula, om een beeld te krijgen van de lokale bewoners. Enigszins toeristisch, maar toch eeninteressante ervaring om de maya´s de zien bidden en kippen te zien offeren in de kerk.Terug in San Cristobal zijn we naar het lokale Maya museum geweest, schijnbaardé beste van Mexico, en daar hebben we ook veel geleerd over deze oude cultuur. Onder andere over hun medicinale gebruiken en een film gezien over de traditionele manier hoe Maya vrouwen bevallen... Very interesting...
Vanuit San Cristobal de las Casas zijn we met de bus, om 6 uur sochtends, naar Palenque gegaan om de de lokale Maya tempels te gaan bewonderen. Na twee uur in de bus besloot iemand om naar de wc te gaan, en dat heeft de hele bus geweten. Misselijk tot over onze oren, en onze magen waren toch al niet meer helemaal 100% van de malariapillen, kwamen we in Palenque aan. Hier werd namelijk de film apocalypto van Mel Gibson, www.apocalyto.com, over het bestaan van de Maya´s rond 400AD, gedeelelijk opgenomen. Zeer indrukwekkend allemaal, vooral ook omdat het mogelijk is, met zaklamp weliswaar, om de tempels binnen te gaan en zien zien hoe ze leefden(check de foto´s).
Morgen verlaten we ons jungle huisje en vertrekken we uit Mexico en gaan we richting Flores in Guatamala. Een busreis van ongeveer 10 uur, waarbij we met de boot de grens overgaan naar Guatamala, en met de bus verder richting Flores, kunnen we daar weer eens even onze was doen...
Anyway, we gaan er weer eens vandoor! Adios amigos en tot gauw maar weer!
Salut!
Fleur & Alain
Mexico!!!
Hola Gringo´s!
Om te beginnen heel erg bedankt voor alle leuke reacties die we van iedereen krijgen! Blijf dit vooral doen, vinden we hardstikke leuk! We zullen onze website zoveel als mogelijk proberen te updaten, maar helaas is dit nogal aan de moeilijke kant hier, aangezien het internet in kleine dorpjes helaas niet zo goed is als in Nederland... Maar goed, ook dat heeft z´n charme uiteraard!
Afgelopen maandag vertrokken uit NYC naar Mexico Stad, met een stop in Phoenix-Arizona, en na 7 uur waren we in Mexico! Hostelletje hadden we in NYC al geboekt via het internet, www.coyoteflacobp.com, en na met de metro, ook al een ervaring op zich, naar het hostel te zijn gegaan en te hebben ingecheckt, uiteraard meteen de stad in!
Mexico stadis een ongelooflijk grote stad, schijnbaar de grootste stad ter wereld met 28 miljoen inwoners, en dan tellen ze de illigale nog niet mee... Als je de stad komt binnenvliegen vlieg je al 15 minuten over alleen maar huizen en flats, en dat is op de begane grond niet veel anders. Overal waar je kijkt zie je huizen, flats, auto´s en mensen... Heel veel mensen!
In het centrum van mexico zijn we naar de Zocalo geweest, hét centrale plein waar de grootste kerk van latijns Amerika staat samen met het nationaal palijs waar een deel van de regering nog zetelt. Ook liggen daar de ruines van de eerste huizen en gebouwen van Mexico stad, per toeval gevonden.
Volgende dag zijn we naar Teotihuacán geweest, een van de grootste en oudste tempels van Mexico, op ongeveer 50 km noordelijk van de stad. Een groot tempelcomplex, en zeer toeristisch, maar dat maakte het niet minder indrukwekkend. In mexico stad, 1750 meter, voelde we het hoogteverschil al, maar toien we de zonnetempel opklommen waren we helemaal kapot toen we boven waren... Tijd voor conditietraining dus... Gave ervaring, vooral als je beseft dat diot allemaal door mensen handen is gemaakt, en dan wel te verstaan zonder hefkranen en dergelijke...
Anyway, na 3 dagen van deze gekheid hadden we behoefte aan relaxtheid, en hebben we ons de bus gepakt naar San Agustinillo, waar we nu al een aantal dagen aan het chillen zijn. Het is een klein dorpje aan de zuid west kust van Mexico, aan de Pacific. Er wonen hier misschien 500 mensen, en iedereen kent mekaar. Het enige wat we hier doen is op het strand liggen en bruin worden, Corona´s drinken, Taco´s eten, en op ons balkon met uitzicht over de zee, pokeren met zn tweetjes... Wat een leven...
Helaas is het niet mogelijk om op deze computer foto´s te uploaden, dus die hebben jullie nog van ons tegoed, maar ik verwacht die ergens in de loop van komende week te kunnen plaatsen als we hier weer weggaan, ALS...
Het plan is om naar San Cristobal de las Casas te gaan... Maar goed, we zullen zien waar we uitkomen!!
In ieder geval, hou onze website in de gaten, want foto´s komen eaan!!
Adios, Fleur en Alain
Touchdown in New York!
Hey Y'all!!
Na een relaxte vlucht van Dusseldorf naar Londen en van Londen naar New York, zijn we er eindelijk! Het was nog even spannend in Dusseldorf omdat onze vlucht een uurtje eerder ging al wij dachten... In het vervolg maar wat beter onze vluchtinformatie checken dus...
We hebben een hostelletje in een zijstraat van Broadway, op West 95th Street. Lekker in het midden van alle actie dus! We hebben een metrokaart van 7 dagen, en hebben tot nu toe al bijna alles gezien, waarvan jullie de foto's kunnen checken!
New York is precies zoals iedereen zegt, Big Bigger, Biggest! Het vrijheidsbeeld, Times Square, Braodway, Brooklyn Bridge, Manhattan, alles is gaaf en je kijkt je ogen uit...! We zijn naar een Baseball game van de New York Mets geweest, en ook dat was weer een te gekke ervaring! Wat anders als de Geusselt zullen we maar zeggen... ;)
Helaas hebben we niet veel tijd hier in dit internet cafe, dus we zullen wel wat meer vertellen als we in Mexico zijn...
Ik hoop snel wat foto's hier te kunnen plaatsen, en anders komen deze volgende week...!
In ieder geval tot snel maar weer!!
Cheers for now
Back in Maastricht!
Hola!
Zoals bij de meeste van jullie bekend is, zijn wevorig weekend van Venlo weer terug naar Mestreech verhuist! Afgelopen vrijdaghadden nog een laatste afscheidsborrel in venlo, en nu is het aftellen geblazen en nog even genieten van onze tijd in Mestreech! Nog even de laatste dingen kopen, genieten op het terras op het Vrijthof en backpack inpakken!
De komende twee weken zijn we nog in Maastricht en op dinsdag 22 juli vertrekken we richting New York!
Volgende update zal zijn als we in New york zitten, dus tot dan!!
Cheers & Adios!
PS: nog een aantal fototjes van de verhuizing staan in het album...